Τέσσερες στιγμές
Άπ’ αύριο θ’ αρχίζω να χτίζω.
Όταν μπήκα στο σπίτι μου, κάτι δε χώραγε. Σκοντάφταν οι αγκώνες μου’ τα πόδια μου ακόμη κι’ όρθια, δε χώραγαν. Κοιταζόμουν στα δυό πλευρά μου, δεν έβρισκα. Σα να μ’ είχε ένας ήλιος, να μ’ είχαν οι ίδιες μου αχτίνες μπερδέψει -ένα δίχτυ, από λάμψη-σ’ έναν ορίζοντα. Κοιτούσα, μιλούσα:
«Δε χωράω πουθενά. Και δεν είσαι κ’ εδώ να ψαλιδίσεις το φως που ξεβγαίνει απ’ το στήθος μου».
Είναι νύχτα κ’ είναι άνοιξη.
Ένα χαμόγελο, σαν ένα λεπτότατο
φρύδι σελήνης, γλυκαίνει τα πάντα.
Κι’ ο ουρανός δεν υπάρχει, σα να πέρασε μέσα μου.
Ένα στάχυ απ’ αστέρια σαλεύει στο στήθος μου.
Από την ίδια νύχτα Η αυγή στα τζάμια
Δε μπορώ να σου γράψω. Όλα αλλάζουνε, ρέουν, Τα χέρια σου πέρασαν λάμπουν παράξενα. Αυτή τη στιγμή, μέσα στο πνεύμα μου στο τραπέζι μου απάνω διακλαδίζονται δέκα και φτιάχνουν λουλούδια. ρυάκια φωτιάς. Δεν έχω πια δάχτυλα.
Μόνο το πρόσωπο μου αντιστέκεται να μείνει σαν πρόσωπο. Για μένα, για σένα, για όλο τον κόσμο.
Η πένα μου έλιωσε. Έγινε φως.
Μιάν αχτίδα χρυσή που τυλίχτη στο χέρι μου.
Κ’ οι λέξεις που σούγραψα, τρεμόπαιξαν λάμποντας
κι’ άλλαξαν θέσεις. Χοροπήδησαν πάνω Το ποτάμι
στις γραμμές του χαρτιού, μπερδεύτηκαν, έγιναν
αντηλιές, πεταλούδισαν και γιομίσαν το σπίτι.
Εγώ θα σε λέω Μαρία. Μπορείς να με λες κ’ εσύ αδελφό, ή ποτάμι’
γιατί, έχω μέσα μου ένα τραγούδι όπως ένα μεγάλο ποτάμι που έχει χάσει τις άκρες του, που μπορούνε, λαμπρά δαχτυλίδια, οι στροφές του να καλύψουν την έρημο. Να φτάσει, αναβλύζοντας ατέλειωτες μάζες φωτός εξαπτέρυγες, ως εκεί που κανένα ποτάμι δεν έφτασε σε τούτο τον κόσμο. Να φτιάξει μια διάφανη λίμνη στα πόδια σας, να βλέπετε μέσα σας. Να γίνει δυο ζώνες χρυσές: μια για τ’ άπειρο και μια για τη γη.
Νικηφόρος Βρετάκος
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου